19 ستمبر، 2026

هر ڏينهن نئين محبت - 50 First Dates



هفتي جي موڪل هئي ۽ سوچيم ته ڪا فلم ڏسان. فلم اهڙي هجي جيڪا دماغ تي گهڻو زور نه وجهي، ڪهاڻي سٺي هجي ۽ اداڪارا به خوبصورت هجي. خوبصورتي جي ڳالهه آئي ته منهنجي ذهن ۾ پهريون نالو ڊريو بيريمور جو آيو.

فلمون ڳوليندي هڪ نالو نظر آيو: 50 First Dates. نالو پڙهي ٿورو حيران ٿيس ته آخر هي ڪهڙي قسم جو نالو آهي؟ تجسس ۾ فلم هلائي ڇڏي.

۽ پوءِ فلم ڏسڻ کان پوءِ واقعي مزو اچي ويو.

50 First Dates 2004 ع جي هڪ رومانوي ڪاميڊي فلم آهي، جنهن ۾ ايڊم سينڊلر ۽ ڊريو بيريمور گڏ نظر اچن ٿا. ڪهاڻي هوائي جي خوبصورت ٻيٽن تي ٻڌل آهي.

ايڊم سينڊلر جو ڪردار هينري هڪ سامونڊي جانورن جو ڊاڪٽر آهي، جيڪو سياحن سان وقت گذارڻ ۽ زندگي کي بنا ڪنهن سنجيده رشتي جي هلائڻ پسند ڪري ٿو.

هڪ ڏينهن هن جي ملاقات لوسي، يعني ڊريو بيريمور، سان ٿئي ٿي. ٻنهي جي وچ ۾ پهرين ملاقات ئي ۾ سٺي دوستي ۽ ڪشش پيدا ٿي وڃي ٿي. پر ٻئي ڏينهن جڏهن هينري ٻيهر لوسي سان ملي ٿو ته هوءَ کيس بلڪل اجنبي سمجهي ٿي.

پوءِ خبر پوي ٿي ته لوسي ڪجهه عرصو اڳ هڪ سخت حادثي جو شڪار ٿي هئي، جنهن کان پوءِ سندس نئين يادگيري محفوظ نٿي رهي. هوءَ هر رات سمهڻ کان پوءِ ايندڙ ڏينهن اڳ واري حالت وساري ويهندي آهي ۽ ٻيهر حادثي کان اڳ واري ڏينهن کي ئي پنهنجي موجوده حقيقت سمجهندي آهي.

هن جو خاندان هر روز ساڳيو ماحول ٻيهر ٺاهڻ جي ڪوشش ڪندو آهي، ته جيئن لوسي کي پنهنجي حالت جو صدمو بار بار نه سهڻو پوي.

پر هينري لاءِ مسئلو اهو آهي ته لوسي کيس هر صبح وساري ڇڏي ٿي.

هينري پوءِ فيصلو ڪري ٿو ته جيڪڏهن لوسي کيس هر ڏينهن وساري ٿي، ته هو هر ڏينهن وري نئين سر سندس دل کٽڻ جي ڪوشش ڪندو.

ڪهاڻي سادي آهي، پر ان ۾ هڪ اهڙو خيال آهي جيڪو فلم ختم ٿيڻ کان پوءِ به ذهن ۾ رهي ٿو: ڪنهن ماڻهوءَ کي هر روز ٻيهر چونڊڻ ۽ ساڻس ٻيهر محبت پيدا ڪرڻ.

فلم ڏسندي ڪٿي کلڻ اچي ٿو، ڪٿي ڪهاڻي دلچسپ لڳي ٿي ۽ ڪٿي جذباتي به ڪري ٿي. مون لاءِ اها اهڙي فلم هئي جيڪا موڪل جي ڏينهن آرام سان ويهي ڏسڻ لاءِ بلڪل مناسب لڳي.

14 ستمبر، 2026

ڪراچيءَ کان راولپنڊيءَ تائين — شطرنج، سفر ۽ معمول کان هڪ وقفو

ڪڏهن ڪڏهن زندگيءَ جي روزاني معمول کان ٿورو پري وڃڻ به ضروري هوندو آهي. آفيس وڃڻ، ڪم ڪرڻ، واپس اچڻ ۽ وري ساڳيو معمول... زندگي ڄڻ هڪ ڊرل وانگر هلندي رهي ٿي. شايد ان ڪري سفر، ڀلي ڪيترو به ٿڪائيندڙ هجي، پنهنجي جاءِ تي هڪ نئون تجربو ضرور ڏئي ٿو.

مون کي ٻن ساٿين سان گڏ انٽر ڊپارٽمينٽل شطرنج ٽورنامينٽ لاءِ چونڊيو ويو. ميچ 14 تاريخ تي هئي، تنهنڪري اسان کي 12 تاريخ تي سفر شروع ڪرڻو هو. مان هڪ ٽيم ميٽ سان گڏ بس ذريعي ڪراچيءَ کان روانو ٿيس ۽ 13 تاريخ تي راولپنڊي پهتاسين.

تقريبن 24 ڪلاڪن جو سفر هو، اهو به لڳاتار ويٺي ويٺي. بس جون سيٽون به گهڻيون آرامده نه هيون، تنهنڪري راولپنڊي پهچڻ تائين جسماني طور ڪافي ٿڪجي چڪا هئاسين.

ٻئي ڏينهن شطرنج جي ميچ کيڏيسين، پر بدقسمتيءَ سان اسان جي ٽيم هارائي وئي.

حيرت جي ڳالهه اها هئي ته هن ڀيري هار جو مون تي ڪو خاص اثر نه ٿيو. نه گهڻو ڏک ٿيو، نه مايوسي محسوس ٿي. شايد شطرنج سان منهنجو هي سفر هتي ئي ختم ٿيڻ وارو آهي. ممڪن آهي ته مان وري ٽورنامينٽ نه کيڏان، پر هن سفر جي ياد شايد گهڻي وقت تائين رهندي.

ميچ ختم ٿيندي ئي اسان هوٽل واپس آياسين. مون فوراً آن لائن واپسيءَ جون ٽرين جون ٽڪيٽون بڪ ڪرائڻ جي ڪوشش ڪئي. رقم به اٽڪل 25 هزار رپيا اڪائونٽ مان ڪٽجي وئي، پر ٽڪيٽون ڪنفرم نه ٿيون. ان وقت ٿوري پريشاني ٿي ته هاڻي ڇا ٿيندو.

آخرڪار ريلوي اسٽيشن پهتاسين ۽ ٻيهر ٽڪيٽون بڪ ڪرايون. هن ڀيري کيسي جي حالت به تقريبن خالي ٿي وئي، پر واپسيءَ جو رستو ٺهي ويو.

هاڻي گرين لائن جي اي سي اسٽينڊرڊ ڪوچ ۾ سفر جاري آهي. سروس ايتري خراب به ناهي. اسان کي مٿيون برٿون مليون آهن. ڀرسان ٻين مسافرن ۾ عورتون به آهن، تنهنڪري پنهنجي جاءِ ۽ سفر جي ادب جو خيال رکندي خاموشيءَ سان سفر ڪري رهيا آهيون.

هي لکندي وقت سفر اڃا جاري آهي. خبر ناهي اڳتي سفر ۾ ڪهڙا تجربا انتظار ڪري رهيا آهن.

هي سفر مون کي وري اهو احساس ڏياريو ته سفر هميشه آرام ۽ سهولتن جو نالو ناهي. ڪڏهن 24 ڪلاڪن جي ٿڪائيندڙ بس جي سفر مان گذرڻو پوي ٿو، ڪڏهن ريل جي ٽڪيٽ لاءِ پريشاني ٿئي ٿي، ڪڏهن رٿابندي مطابق ڪجهه نٿو ٿئي، ۽ ڪڏهن اهڙيون ننڍيون خوشيون ملن ٿيون جن جي اڳواٽ ڪا اميد به نه هوندي آهي.

پر شايد سفر جي اصل خوبي به اها ئي آهي.

روز جي هڪجهڙي زندگيءَ کان ٻاهر نڪري، ڪجهه وقت لاءِ نئين جاءِ، نون ماڻهن ۽ نون تجربن سان منهن ڏيڻ انسان کي پنهنجي معمول کان ٻاهر ڪڍي ٿو.

هر سفر خوشگوار نه هوندو آهي، پر هر سفر ڪجهه نه ڪجهه سيکاري ضرور ويندو آهي.

۽ شايد ڪڏهن ڪڏهن منزل کان وڌيڪ اهم اهو ئي هوندو آهي ته اسان رستي ۾ ڇا محسوس ڪيو، ڇا ڏٺو ۽ ڇا سکيو.

13 اگست، 2026

چاهہ جي چڻنگ ۽ عشق جو ڪو اُلو

چاهہ جي چڻنگ ۽ عشق جو ڪو اُلو، جان منهنجي جلائي تہ مان ڇا ڪريان!؟
 منهنجا سهڻا سڄڻ، منهنجا پيار پرين، ياد تنهنجي ستائي تہ مان ڇا ڪريان!؟ 

 مان تہ ڪاريهرن کي بہ ڪيري وڌو، کوڙ واسينگ واٽن تي ڊاهي وڌا، 
عام نانگن کي مارڻ سڻائو مگر، نينهن جو نانگ تہ کائي تہ مان ڇا ڪريان!؟ 

 سمجهه ۾ ڳالهہ مونکي اچي ڪانہ ٿي، حوصلہ سڀ هتي هار کائي ويا، 
حسن هلچل مچائي تہ مان ڇا ڪريان، برهہ بيخود بڻائي تہ مان ڇا ڪريان!؟ 

 مونکي روئيندو ڏسي پوءِ بہ افسوس آ موٽ ۾ هن چڙي ائين چيو اي حليم 
ڪوئي ماڻهو جي مدھوش ۽ مست ٿي حال پنھنجا وڃائي تہ مان ڇا ڪريان!؟ 

 حليم باغي. 

21 دسمبر، 2025