ڪراچيءَ کان راولپنڊيءَ تائين — شطرنج، سفر ۽ معمول کان هڪ وقفو

ڪڏهن ڪڏهن زندگيءَ جي روزاني معمول کان ٿورو پري وڃڻ به ضروري هوندو آهي. آفيس وڃڻ، ڪم ڪرڻ، واپس اچڻ ۽ وري ساڳيو معمول... زندگي ڄڻ هڪ ڊرل وانگر هلندي رهي ٿي. شايد ان ڪري سفر، ڀلي ڪيترو به ٿڪائيندڙ هجي، پنهنجي جاءِ تي هڪ نئون تجربو ضرور ڏئي ٿو.

مون کي ٻن ساٿين سان گڏ انٽر ڊپارٽمينٽل شطرنج ٽورنامينٽ لاءِ چونڊيو ويو. ميچ 14 تاريخ تي هئي، تنهنڪري اسان کي 12 تاريخ تي سفر شروع ڪرڻو هو. مان هڪ ٽيم ميٽ سان گڏ بس ذريعي ڪراچيءَ کان روانو ٿيس ۽ 13 تاريخ تي راولپنڊي پهتاسين.

تقريبن 24 ڪلاڪن جو سفر هو، اهو به لڳاتار ويٺي ويٺي. بس جون سيٽون به گهڻيون آرامده نه هيون، تنهنڪري راولپنڊي پهچڻ تائين جسماني طور ڪافي ٿڪجي چڪا هئاسين.

ٻئي ڏينهن شطرنج جي ميچ کيڏيسين، پر بدقسمتيءَ سان اسان جي ٽيم هارائي وئي.

حيرت جي ڳالهه اها هئي ته هن ڀيري هار جو مون تي ڪو خاص اثر نه ٿيو. نه گهڻو ڏک ٿيو، نه مايوسي محسوس ٿي. شايد شطرنج سان منهنجو هي سفر هتي ئي ختم ٿيڻ وارو آهي. ممڪن آهي ته مان وري ٽورنامينٽ نه کيڏان، پر هن سفر جي ياد شايد گهڻي وقت تائين رهندي.

ميچ ختم ٿيندي ئي اسان هوٽل واپس آياسين. مون فوراً آن لائن واپسيءَ جون ٽرين جون ٽڪيٽون بڪ ڪرائڻ جي ڪوشش ڪئي. رقم به اٽڪل 25 هزار رپيا اڪائونٽ مان ڪٽجي وئي، پر ٽڪيٽون ڪنفرم نه ٿيون. ان وقت ٿوري پريشاني ٿي ته هاڻي ڇا ٿيندو.

آخرڪار ريلوي اسٽيشن پهتاسين ۽ ٻيهر ٽڪيٽون بڪ ڪرايون. هن ڀيري کيسي جي حالت به تقريبن خالي ٿي وئي، پر واپسيءَ جو رستو ٺهي ويو.

هاڻي گرين لائن جي اي سي اسٽينڊرڊ ڪوچ ۾ سفر جاري آهي. سروس ايتري خراب به ناهي. اسان کي مٿيون برٿون مليون آهن. ڀرسان ٻين مسافرن ۾ عورتون به آهن، تنهنڪري پنهنجي جاءِ ۽ سفر جي ادب جو خيال رکندي خاموشيءَ سان سفر ڪري رهيا آهيون.

هي لکندي وقت سفر اڃا جاري آهي. خبر ناهي اڳتي سفر ۾ ڪهڙا تجربا انتظار ڪري رهيا آهن.

هي سفر مون کي وري اهو احساس ڏياريو ته سفر هميشه آرام ۽ سهولتن جو نالو ناهي. ڪڏهن 24 ڪلاڪن جي ٿڪائيندڙ بس جي سفر مان گذرڻو پوي ٿو، ڪڏهن ريل جي ٽڪيٽ لاءِ پريشاني ٿئي ٿي، ڪڏهن رٿابندي مطابق ڪجهه نٿو ٿئي، ۽ ڪڏهن اهڙيون ننڍيون خوشيون ملن ٿيون جن جي اڳواٽ ڪا اميد به نه هوندي آهي.

پر شايد سفر جي اصل خوبي به اها ئي آهي.

روز جي هڪجهڙي زندگيءَ کان ٻاهر نڪري، ڪجهه وقت لاءِ نئين جاءِ، نون ماڻهن ۽ نون تجربن سان منهن ڏيڻ انسان کي پنهنجي معمول کان ٻاهر ڪڍي ٿو.

هر سفر خوشگوار نه هوندو آهي، پر هر سفر ڪجهه نه ڪجهه سيکاري ضرور ويندو آهي.

۽ شايد ڪڏهن ڪڏهن منزل کان وڌيڪ اهم اهو ئي هوندو آهي ته اسان رستي ۾ ڇا محسوس ڪيو، ڇا ڏٺو ۽ ڇا سکيو.